Beschuldiging

suikerGeweldig. Heb ik weer!

Vandaag stond er een briesende buurvrouw aan mijn deur. Of ik haar man met rust wilde laten. Geen idee waar die vrouw het over had. Ik heb haar gevraagd om binnen te komen en rustig haar verhaal te doen. Dat wilde ze niet. Ze had haar zegje gedaan en verdween stampvoetend mijn erf af.

Ik heb echt mijn hoofd gebroken over wat ik gedaan zou kunnen hebben met haar man. Gisteren had hij aan de deur gestaan met een of ander verhaal over de suiker die op was. Ik heb hem lachend aangekeken en gezegd: dat is wel een hele oude smoes. Ik heb hem een pak suiker gegeven en nog een halve cake die ik gebakken had om aan zijn vrouw te geven. Hij had eigenlijk niks te vertellen dus heb ik hem meteen het huis weer uitgewerkt. Misschien zat mijn opmerking over die smoes er niet zo heel veel naast dus. Ik ga me er niet mee bemoeien en zeker niet druk om maken. Dat zou ik een paar jaar geleden gedaan hebben, nu niet meer. Ieder is verantwoordelijk voor zijn eigen leven, toch?

Ik moet nu terugdenken aan een van mijn oude zaken. Een man van middelbare leeftijd was als cliënt aan me toegewezen. Hij werkte in een tehuis voor moeilijk opvoedbare kinderen. Geen school zoals waar Chris werkt, maar een begeleid wonen traject. Twee meiden die een tijd lang in dat tehuis hadden gewoond totdat ze 18 waren, kwamen elkaar een paar jaar later ergens tegen. Het leek ze wel lollig om een van de begeleiders eens een hak te zetten, gewoon als lolletje. Ze verzonnen het verhaal dat de man, Harry, af en toe aan hen zat. Wat begon als een lolletje werd een serieuze zaak. Harry werd meteen op non-actief gezet, de directie van het tehuis kon niet anders. Ze hadden geen zin in gedoe. Ik hoefde Harry alleen maar in zijn ogen te kijken om te zien dat hij werkelijk onschuldig was. Naast het zorgvuldige traject ik met Harry doorliep, luisterde ik  vooral als mens naar de pijn die Harry voelde door de hele valse beschuldiging. Mila, zei hij tegen mij, het lijkt wel alsof er een rem op mijn leven is gezet. Alsof mijn doen en laten voor altijd door een vergrootglas bekeken zal worden. 

Ik heb het verhaal van de twee jonge vrouwen volledig uit elkaar gehaald en uiteindelijk gaven ze toe het verhaal verzonnen te hebben. Het was een zwaar gevecht geweest met alleen maar verliezers. Harry kreeg zijn baan terug, echter in een geheel andere functie, hij zou nooit meer 1 op 1 contact hebben met de kinderen. Daar had hij overigens zelf ook op aangedrongen. Nooit, maar dan ook nooit wilde hij ooit nog terug in deze afschuwelijke situatie terugkeren. 

Ik  was erg aangedaan door het verdriet van Harry, hij was echt in zijn eer en trots gekrenkt. Zijn passie voor zijn werk vervlogen. Gelukkig wist ik op een bepaalde manier tot Harry door te dringen, hem moed in te spreken om door te gaan met zijn leven en te blijven vechten om zijn vroegere twinkeling in zijn ogen weer terug te krijgen. Harry verdiepte zich in de wereld van valse beschuldigingen bij seksuele intimidatie. Hij begon aan te tonen dat hoe goed het was om veel oog te hebben voor seksueel wangedrag het ook een keerzijde had. Door middel van lezingen liet hij horen dat een aanklacht wegens seksuele intimidatie een vlijmscherp wapen kan zijn. Een wapen dat nieuwe slachtsoffers maakt, namelijk diegenen die getroffen worden door een valse aanklacht, zoals ook hij zelf had meegemaakt. Harry probeerde met zijn lezingen over dit onderwerp uit de taboe sfeer te breken en er aandacht voor te vragen. Maar Harry deed meer, hij steeg daarbij boven zichzelf uit. Nadat de aanklacht tegen hem was ingetrokken heeft hij de twee dames een brief geschreven. Niet als een man met wrok, maar als een man met een diep inlevingsvermogen in de ander. De aanklacht van de twee jonge meiden had Harry duidelijk gemaakt dat die twee er nog lang niet waren, dat ze misschien zelf nog wel meer problemen hadden dan hij zelf. Deze jong volwassenen waren zeker nog niet rijp om vol aan de maatschappij deel te nemen, ze konden de gevolgen van hun daad niet eens overzien. Harry besefte ook dat het ging zin had om zijn kant van het verhaal aan de dames te vertellen, ze zouden het niet begrijpen. Harry richtte een lotgenoten groep op en het hielp hem terug het zadel in. Harry liet het in zijn lezingen niet na om mij meer dan eens te bedanken. Hij schreef me een tijd terug een brief met de woorden: Je hebt mij uit mijn slachtofferrol gehaald en wapens gegeven om mijn leven weer op te pakken. Het krachtigste wapen ooit: het geloof in mijn eigen goedheid.

Kortom, mocht de buurman nog eens suiker nodig hebben, dan zet ik er meteen wat koffie bij.

Advertisements