September….

De zomer wil haar zon niet niet afstaan aan het vallen van de blaadjes in de herfst.
Niet dat ik er hier in Frankrijk tegenop zie om de herfst in te gaan. De kleuren zullen nog mooier zijn dan in Nederland.

De dagen gaan voorbij. Soms zijn de dagen tekort. En soms lijkt het alsof de dag er eentje is om te overwinnen.
‘Laat het in godsnaam snel morgen zijn..’ Vandaag is zo’n dag.
Het voelt allemaal zwaar.

‘Jouw leven is echt apart.’ Een oude vriendin had haar hoofd geschud tijdens het skypen. ‘Ik maak dat soort dingen nooit mee.’
Even vroeg ik me af, ligt het dan aan mij? Twee liefdesverklaringen in een weekend, een groot geheim wat ik me bij me draag wat iemand anders met me deelde, een ruzie tussen twee mensen en ik zit er tussen in. Allemaal soap-waardig. Een vriend die in zak en as zit vanwege een vervelende diagnose.
Je moet je daar gewoon eens wat beter voor afsluiten, zei Lucien me gisteren.
Het klopt, ik kan niet alles met me meedragen, maar weet je wat? Als ik me afsluit, dan ervaar ik ook de mooie dingen niet.
Dan zijn er geen klikjes, geen vriendschappen, dan is het leven saai.

provence-2086

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s