Toen ik je zag

Ben er aan begonnen hoor, het boek van Isa Hoes. Of eigenlijk het boek van Antonie en Isa. Want ook al schrijft Antonie hier niet aan mee, het gaat wel over hem, is van hem….zijn leven was van hem.

Heb stiekem naar het einde gebladerd, gehoopt dat er een wending zou komen, zoals in Goede Tijden, Slechte Tijden. Dat hij er gewoon even uitgeschreven was.

Helaas was Antonie zijn eigen regisseur, maar dan iemand met weinig grip op zijn leven. Wat moet zoiets moeilijk zijn. De touwtjes in handen willen hebben, maar elke dag merken dat de touwtjes langzaam breken. Heeft hij zich als een marionet gevoeld, in de knoop geraakt?

Toen ik Antonie voor het eerste op televisie zag, toen was ik ook verkocht hoor. Die lach van hem! Schalks, jongensachtig en sexy.

En Isa. Ik lees je zinnen en ik voel je pijn. Wat moet jij eenzaam geweest zijn. De schijn hoog gehouden net zoals al die ballen die je in de lucht hield. De man die steeds verder uit je beeld verdween. Fade out….zeggen ze dat zo in de filmwereld?

Dag Isa, dag Antonie.

Hopelijk zien jullie elkaar weer.

 

Advertisements

Nog even

…en dan gaan we het nieuwe jaar weer in.

Het liefste kruip ik weg onder de dekens. Laat het jaar maar snel beginnen, zonder dat ik het merk en zonder dat ik hoef terug te kijken.

Ik loop er niet voor weg, nee, kom maar op 2014. Maar ik ben gewoon zo’n sentimenteel wrak op dat moment. Het knallen van de kurken en het fluiten van het vuurwerk…het leven flitst ineens door mijn hoofd. De herinneringen, de dromen, de momenten die mooi waren….en het grote verdriet.

Het kriebelt in mezelf.

Misschien dat het etentje met een vriendin me goed heeft gedaan. Ze zei tegen me dat ik op zoek moest gaan naar mezelf. Uitvinden wat ik wil in mijn leven en met mijn leven. Open deur, misschien, maar toch heeft ze gelijk.

Op eigen benen gaan staan.

Dus dat zal ik maar eens gaan doen dan.

Dronken

“Ik moet je iets vertellen. Wanneer ik bij je ben en ik voel me zo eenzaam, zoals ik me de laatste tijd wel vaker voel, dan lijkt het alsof ik dronken ben….
Dat zeg ik niet om al de verantwoordelijkheid op jou af te schuiven of om je te verleiden. Ik zeg het je zodat je het weet….”

living on the edge

Wat is dat eigenlijk? Living on the edge?
Is dat iets wat je zou moeten willen nastreven?
En wat voor de een het randje is, is voor de ander misschien kinderspel.
Van het weekend at ik een vreemd gerecht uit Italië, het zag er niet uit, gelukkig was er alleen een klein schemerlampje en een kaars die het gerecht een gloed gaven en ik niet kon zien hoe het er werkelijk uit zag, want dan had ik het waarschijnlijk laten staan.
Ik kom dan wel uit de wereld van de oesters, de champagne en de parels en het snelle leven, maar ik krijg niet alles door mijn keel. Het oog wil ook wat. Heb mijn kinderen geleerd om wel alles te proberen.
Ik zat met mijn gezin in het restaurant en ik zag mijn kinderen kijken. Even grinnikte ik. Ik voelde aan wat ze bedoelden. Lucien zag het ook. Hij moest lachen. ‘Kom op, Living on the edge!’
We namen een hap en we waren blij dat we het gedaan hadden, het was heerlijk.
(had een foto moeten maken, I know!)

Voor mij is living on the edge het nastreven van je dromen. Net dat stapje verder te gaan dan je zou durven. Met hoogtevrees over het randje kijken. In de wetenschap dat er iemand achter je staat die er voor zorgt dat je niet zult vallen.

The gift of life

Food for thought

Dinsdagen

Het is weer bijna Pakjesavond.
Voor mij geen gestress meer, het zoeken naar cadeautjes, het op het laatste moment stressen omdat ik vergeten was een zak te kopen. We hebben het hier thuis sinds vorig jaar officieel afgeschaft. Wat we wel doen is met elkaar een spelletje spelen en lekkere hapjes eten op de bank.
Natuurlijk heb ik toch iets gekocht voor Hannah en Ruben. Gewoon omdat het kan. Omdat ik het wil.

Ik ga ze 5 december weer vertellen over hoe vooral Hannah me het vuur aan de schenen legde met haar diepzinnige vragen over Sinterklaas en de Pieten.
Ik vertel ze niet hoe veel jaren ik met tranen in mijn ogen de pakjes heb ingepakt. Gewoon omdat ik er alleen voor stond. Ik vertel ze niet hoe ik de maand december amper rondkwam met mijn geld.

Ik zie ze af en toe lopen, van die alleenstaande moeders (ja…

View original post 48 more words