Angst!

Al dagen probeer ik dat gevoel diep in mij te vangen. Wat zegt het? Of nog beter: wat schreeuwt het naar me?

Opeens herinner ik me een stukje tekst uit een van de films die ik echt honderd keer gezien heb en mooi blijf vinden.

‘Me? I’m scared of everything. I’m scared of what I saw, I’m scared of what I did, of who I am, and most of all I’m scared of walking out of this room and never feeling the rest of my whole life the way I feel when I’m with you.’

Scared, dat is het gevoel binnen in mij. Bang om dat ene gevoel, waar Baby uit Dirty Dancing zo mooi aan refereert, ook nooit meer te voelen.

En ja, natuurlijk, er is altijd chocolade….maar je zult het met me eens zijn: that doesn’t do the trick.

Advertisements

Laurie

Alhoewel voor veel mensen 11 september een nare datum is, is het voor mij een hele bijzondere dag.
De dag waarop mijn wondertje Laurie werd geboren. Ze lag op mijn buik en keek me aan. Ik schrok me wezenloos. 9 maanden zat ze in mijn buik en had er mij van alles bij voorgesteld, maar wat ik voelde op dat ene moment, nee, dat stond in geen enkel boekje of tijdschrift. Op dat moment was er niks meer belangrijk in mijn leven dan dat kleine meisje. Een band van liefde die onvoorwaardelijk is.

Een liefde die ook pijn doet. Pijn bij het naar de crèche brengen, pijn bij het naar school brengen, pijn bij het leren fietsen en de angst die je hebt wanneer ze valt. Die pijn heet loslaten. En naast die pijn bestaat er trots. Een enorm gevoel van trots toen ze de eerste keer de school binnenliep, vlechtjes in haar haren, rugzakje op haar rug.

Elke dag opnieuw ben ik trots op haar. En op mezelf, dat ik zo’n geweldig kind gekregen heb.

Vandaag is ze jarig. De tijd gaat snel. Te snel. Hoe ik vroeger de nachten verfoeide dat ze bij mij in bed kroop omdat ze niet kon slapen, denk ik nu wel eens: had ze dat maar nog meer gedaan. Want wat zijn nu die paar nachten slecht slapen op een mensenleven?

Elk jaar dat ze ouder werd was ik bang dat het knuffelen minder zou worden, dat ze me minder nodig zou hebben. Gelukkig is dat gebleven, ze is nog steeds mijn knuffeltje. En ze heeft me nog steeds nodig, net zoals ik haar nodig heb. Maar van een afstandje. Het loslaten doet iets minder pijn en de trots is nog groter geworden.

Vanavond is ze feesten met haar vriendinnen. Bescheiden hoor. Hier achter op de veranda. Maar wel helemaal haar eigen ding.

Ze heeft zoals elk jaar gewoon de kaarsjes uitgeblazen op de taart. Ben benieuwd wat haar wens was.

Eén

Toen ik je ontmoette had ik alle tijd,
Moment van herkenning, twee zielen, volmaakt,
We waren nog jong, ik raakte je kwijt,
Nu is door jou in mij het licht weer ontwaakt.

Als water vermengen jou ziel en de mijne
Het heden, verleden, de toekomst ineen
De grenzen van hemel en aarde verdwijnen
Verdrinkend in eenheid, verankerd in steen

Ik wil verdwalen in de gangen
Van het kasteel van ons geluk
En alles leidt naar jouw verlangen
Nee dit gevoel gaat nooit meer stuk

Ik ben de schaduw van jouw dromen
Ik ben de spiegel van jouw wil
Gevangen in jouw vrijheid
Schreeuw ik de leegte stil

…………
Ben na aan het denken over dit mooie gedicht van een van mijn vrienden: Friso Kuipers. Wat wil hij hiermee zeggen? Ik moet denken aan Plato en zijn verhaal van de Grot. Ik kom er op terug. Maar wilde nu dit mooie gedicht even kwijt.