Foto

Hoe bepaalde geuren of kleuren of zelfs eten je kunnen triggeren om herinneringen of verhalen boven te laten drijven, is altijd een verbijsterend fenomeen voor me. Vandaag kocht ik zalm en noten in de supermarkt om er een heerlijke salade van te maken, geen idee waar de behoefte aan dit gerecht op dat moment vandaan kwam. Ik stond net in de keuken om de courgette te snijden en opeens begonnen mijn hersens allerlei lijntjes met elkaar te verbinden.

Een paar weken terug heb ik heerlijk geluncht met Sebastiaan. Sebastiaan leerde ik een paar maanden terug kennen op de bbq van het dorp en we hebben sindsdien goed en leuk contact. Tot na onze laatste lunch; als afscheid. Hij is terug naar Nederland gegaan omwille van zijn huwelijk. Lang verhaal en te persoonlijk om nu te delen. Doet er nu ook even niet toe. We hebben nu helaas geen contact meer, hij wilde zich focussen op zijn terugkeer in Nederland en op zijn huwelijk. Het deed me pijn maar heb door de jaren heen geleerd om dit te accepteren zoals het is. Loslaten. En geloven. Geloven dat wat goed is, goed blijft. Het lot. (sorry, ik dwaal af..)

Tijdens die laatste lunch aten we een courgette salade met zalm en noten. We hebben veel verhalen uitgewisseld. Bijna als kleine kinderen die elkaar uithoren over hun lievelingskleur, favoriete zanger, je kent dat wel. Om en om vertelden we verhalen, herinneringen uit ons verleden. Sebastiaan heeft vroeger veel gereisd, voordat hij zijn vrouw leerde kennen. Ik hing aan zijn lippen, want behalve Amersfoort en af en toe een reisje naar Ibiza, heb ik niet veel van de wereld gezien. Sebastiaan moest hier erg om lachen. ‘En ik maar denken dat je een vrouw van de wereld was…’
‘Heb jij eigenlijk niet ergens foto’s staan van al je reizen, dan kan ik zien wat je allemaal gezien hebt? Op Facebook zie ik er niks van terug’, zei ik.
Sebastiaan zijn gezicht vertrok even. Hij zocht naar woorden. Ik kreeg een onbehagelijk gevoel van binnen, onverklaarbaar. Misschien was ik gewoon weer te nieuwsgierig en te persoonlijk en moest ik me eens leren inhouden?
Sebastiaan sloeg zijn ogen neer en begonnen te vertellen. Over zijn reis door Canada. Hij was met een groep en een reisleider. Ze genoten van de natuur, adembenemend mooi. Een van de mooiste onderdelen was de Yukon rivier met uitzicht op de Five Finger Rapid. Een rotsenlandschap wat lijkt op de tenen van een konijn. ‘er was een uitzichtpunt om foto’s te maken van deze mooie rotsen….de reisleider was echter doorgelopen naar een ander stukje, bijna onbegaanbaar maar met een geweldig uitzicht. Ik wilde dit uitzicht ook hebben en ben over het grindpad geschuifeld met aan de zijkant een 15 meter diep ravijn.’ Sebastiaan stopte even met praten. Ik zat met ingehouden adem te luisteren want aan zijn stem kon ik horen dat het geen leuk verhaal ging worden. ‘maar jij zit nu naast me, zei ik, dus er niks gebeurd toch?’
‘Opeens schoot mijn been weg in het grind, ik wilde me vastgrijpen aan het koord langs de ravijn, maar mijn fototas die om mijn schouder hing zorgde ervoor dat ik nog verder uit balans raakte. Dit was het. Voordat ik in de diepte van de ravijn staarde keek ik in de ogen van de reisleider. Die ogen vergeet ik nooit meer. Ik viel naar beneden en het enige wat ik dacht was: niet de rots raken. Wonder boven wonder is dit niet gebeurd en ik kwam met een klap in het water terecht. De stroom was zo sterk en sleurde me mee. Ik probeerde boven te komen, maar ging steeds kopje onder. Ik merkte dat mijn fototas bleef drijven en heb dit als reddingsboei gebruikt.
Ik onderbrak Sebastiaan en vroeg of hij pijn had, gewond was? ‘Mila, op dat moment voelde ik niks. Ik wilde alleen naar de kant komen en mezelf redden.’ Michel heeft uiteindelijk de kant bereikt en is via de rotswand omhoog geklommen. ‘ik zag nog net een helikopter rondvliegen om te kijken of er nog wat te redden viel. De reisleider had mijn overlevingskansen op 1% ingeschat. Het water van de rivier is zo koud en ik heb er minstens 1 kwartier ingelegen. Maar ik had het warm, Mila.
Ik raakte even zijn hand aan, of ik deed dat in gedachten, ik weet het niet meer. Ik kon geen woorden vinden.
‘De fototas heb ik tijdens mijn klim naar boven achtergelaten, ik wilde niet weer uit evenwicht raken. En hoewel ik deze hele ervaring goed te boven ben gekomen, geen nachtmerries of angsten, is er iets wat ik niet meer heb gedaan sinds mijn val. Ik heb nooit meer een foto gemaakt.’
Ik wreef over mijn armen, ik had het koud gekregen van zijn verhaal. Het idee dat hij er nu gewoon niet meer had kunnen zijn, gaf me een zwaar gevoel.
Sebastiaan nam zijn glas en zei: kom, we brengen een toost uit op het leven! En op jouw olijfboomgaard, zei hij er met een knipoog achteraan.
Het gesprek kreeg een andere wending, Sebastiaan vertelde me hoe dapper hij het vond dat ik mijn advocatenleven had opgegeven en dat ik mijn stinkende best deed om iets nieuws op te bouwen. ‘je moet doorzetten, Mila, beloof je dat?’
Dat ene zinnetje voelde zo intens en intiem aan dat ik alleen maar kon knikken. Ja, ik zou doorzetten.
We gingen die middag heel laat naar huis.

De volgende ochtend stond Sebastiaan voor de deur. Met een fotocamera om zijn nek. Verbaasd keek ik hem aan. ‘kom op, zei hij, naar buiten jij.’ Aarzelend liep ik mee naar buiten. Wat was hij in godsnaam van plan?
Michel zijn stem kreeg bijna een commandotoon maar ik zag zijn ogen fonkelen. ‘Daar Mila, ga je daar even zitten, met je rug tegen die boom? Het licht is perfect nu!’
Ik ging zitten, licht protesterend over mijn haren die nergens naar zaten en de kleren die ik droeg, maar ik wist dat hij daar niet naar zou luisteren. ‘Mila, zei hij opeens zacht, wijs je olijfboomgaard eens aan, wijs je droom aan….’
Ik haalde adem en wees de plek aan waar ik mijn droom voor me zag. Ik zag dat Sebastiaan verschillende foto’s maakte.

‘Dankje. Dankjewel voor alles.’ Sebastiaan liep naar me toe, hielp me overeind. Gaf me een kus op mijn mond en verdween.
Ik riep hem nog na: ‘stuur jij mij die foto’s ook op?’
Hij zwaaide en riep terug: ‘als de tijd daar is…..’

fivefinger

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s