De grond in…..

laarzen

Nooit gedacht dat ik iemand kwijt zou raken door mijn wilde droom een olijfboomgaard aan te leggen. Een oud collegaatje en ik waren al jaren vriendinnen, zelfde levensfase. Trouwen, kinderen en een volle baan. Ze heeft mijn verhuizing naar Frankrijk nooit begrepen, bijna verweten zelfs.
We bleven contact houden, mondjesmaat.
Ik heb haar een lange mail gestuurd en beschreven hoe mooi het hier is en hoe relatief makkelijk de omschakeling was van snelle advocate naar suffe huisvrouw 🙂
Ook vertelde ik over mijn droom; een bed&breakfast onder de olijfbomen. Ik stuurde een foto mee van mijn intratuin-laarzen, gewoon als grapje.

Haar mail terug was snoei en snoei hard. Harder als die keien die ik dagelijks uit de grond probeer te graven.
Die laarzen waren belachelijk, waar was mijn flair gebleven? Ze hoopte dat ik snel weer met beiden benen op de grond kwam en die droom opgaf. Ik had toch immers niet voor niks gestudeerd en een kantoor opgezet? Dit is de korte samenvatting van haar mail.

Ik heb een paar keer geknipperd met mijn ogen. Even adem gehaald. Een mail teruggestuurd met de vraag of we dit misschien via Skype of telefoon zouden kunnen bespreken en dat ik er helemaal niks van snapte.

is dat vriendschap? Iemand zijn of haar droom afpakken? Zou er een mail terugkomen?

Advertisements

Foto

Hoe bepaalde geuren of kleuren of zelfs eten je kunnen triggeren om herinneringen of verhalen boven te laten drijven, is altijd een verbijsterend fenomeen voor me. Vandaag kocht ik zalm en noten in de supermarkt om er een heerlijke salade van te maken, geen idee waar de behoefte aan dit gerecht op dat moment vandaan kwam. Ik stond net in de keuken om de courgette te snijden en opeens begonnen mijn hersens allerlei lijntjes met elkaar te verbinden.

Een paar weken terug heb ik heerlijk geluncht met Sebastiaan. Sebastiaan leerde ik een paar maanden terug kennen op de bbq van het dorp en we hebben sindsdien goed en leuk contact. Tot na onze laatste lunch; als afscheid. Hij is terug naar Nederland gegaan omwille van zijn huwelijk. Lang verhaal en te persoonlijk om nu te delen. Doet er nu ook even niet toe. We hebben nu helaas geen contact meer, hij wilde zich focussen op zijn terugkeer in Nederland en op zijn huwelijk. Het deed me pijn maar heb door de jaren heen geleerd om dit te accepteren zoals het is. Loslaten. En geloven. Geloven dat wat goed is, goed blijft. Het lot. (sorry, ik dwaal af..)

Tijdens die laatste lunch aten we een courgette salade met zalm en noten. We hebben veel verhalen uitgewisseld. Bijna als kleine kinderen die elkaar uithoren over hun lievelingskleur, favoriete zanger, je kent dat wel. Om en om vertelden we verhalen, herinneringen uit ons verleden. Sebastiaan heeft vroeger veel gereisd, voordat hij zijn vrouw leerde kennen. Ik hing aan zijn lippen, want behalve Amersfoort en af en toe een reisje naar Ibiza, heb ik niet veel van de wereld gezien. Sebastiaan moest hier erg om lachen. ‘En ik maar denken dat je een vrouw van de wereld was…’
‘Heb jij eigenlijk niet ergens foto’s staan van al je reizen, dan kan ik zien wat je allemaal gezien hebt? Op Facebook zie ik er niks van terug’, zei ik.
Sebastiaan zijn gezicht vertrok even. Hij zocht naar woorden. Ik kreeg een onbehagelijk gevoel van binnen, onverklaarbaar. Misschien was ik gewoon weer te nieuwsgierig en te persoonlijk en moest ik me eens leren inhouden?
Sebastiaan sloeg zijn ogen neer en begonnen te vertellen. Over zijn reis door Canada. Hij was met een groep en een reisleider. Ze genoten van de natuur, adembenemend mooi. Een van de mooiste onderdelen was de Yukon rivier met uitzicht op de Five Finger Rapid. Een rotsenlandschap wat lijkt op de tenen van een konijn. ‘er was een uitzichtpunt om foto’s te maken van deze mooie rotsen….de reisleider was echter doorgelopen naar een ander stukje, bijna onbegaanbaar maar met een geweldig uitzicht. Ik wilde dit uitzicht ook hebben en ben over het grindpad geschuifeld met aan de zijkant een 15 meter diep ravijn.’ Sebastiaan stopte even met praten. Ik zat met ingehouden adem te luisteren want aan zijn stem kon ik horen dat het geen leuk verhaal ging worden. ‘maar jij zit nu naast me, zei ik, dus er niks gebeurd toch?’
‘Opeens schoot mijn been weg in het grind, ik wilde me vastgrijpen aan het koord langs de ravijn, maar mijn fototas die om mijn schouder hing zorgde ervoor dat ik nog verder uit balans raakte. Dit was het. Voordat ik in de diepte van de ravijn staarde keek ik in de ogen van de reisleider. Die ogen vergeet ik nooit meer. Ik viel naar beneden en het enige wat ik dacht was: niet de rots raken. Wonder boven wonder is dit niet gebeurd en ik kwam met een klap in het water terecht. De stroom was zo sterk en sleurde me mee. Ik probeerde boven te komen, maar ging steeds kopje onder. Ik merkte dat mijn fototas bleef drijven en heb dit als reddingsboei gebruikt.
Ik onderbrak Sebastiaan en vroeg of hij pijn had, gewond was? ‘Mila, op dat moment voelde ik niks. Ik wilde alleen naar de kant komen en mezelf redden.’ Michel heeft uiteindelijk de kant bereikt en is via de rotswand omhoog geklommen. ‘ik zag nog net een helikopter rondvliegen om te kijken of er nog wat te redden viel. De reisleider had mijn overlevingskansen op 1% ingeschat. Het water van de rivier is zo koud en ik heb er minstens 1 kwartier ingelegen. Maar ik had het warm, Mila.
Ik raakte even zijn hand aan, of ik deed dat in gedachten, ik weet het niet meer. Ik kon geen woorden vinden.
‘De fototas heb ik tijdens mijn klim naar boven achtergelaten, ik wilde niet weer uit evenwicht raken. En hoewel ik deze hele ervaring goed te boven ben gekomen, geen nachtmerries of angsten, is er iets wat ik niet meer heb gedaan sinds mijn val. Ik heb nooit meer een foto gemaakt.’
Ik wreef over mijn armen, ik had het koud gekregen van zijn verhaal. Het idee dat hij er nu gewoon niet meer had kunnen zijn, gaf me een zwaar gevoel.
Sebastiaan nam zijn glas en zei: kom, we brengen een toost uit op het leven! En op jouw olijfboomgaard, zei hij er met een knipoog achteraan.
Het gesprek kreeg een andere wending, Sebastiaan vertelde me hoe dapper hij het vond dat ik mijn advocatenleven had opgegeven en dat ik mijn stinkende best deed om iets nieuws op te bouwen. ‘je moet doorzetten, Mila, beloof je dat?’
Dat ene zinnetje voelde zo intens en intiem aan dat ik alleen maar kon knikken. Ja, ik zou doorzetten.
We gingen die middag heel laat naar huis.

De volgende ochtend stond Sebastiaan voor de deur. Met een fotocamera om zijn nek. Verbaasd keek ik hem aan. ‘kom op, zei hij, naar buiten jij.’ Aarzelend liep ik mee naar buiten. Wat was hij in godsnaam van plan?
Michel zijn stem kreeg bijna een commandotoon maar ik zag zijn ogen fonkelen. ‘Daar Mila, ga je daar even zitten, met je rug tegen die boom? Het licht is perfect nu!’
Ik ging zitten, licht protesterend over mijn haren die nergens naar zaten en de kleren die ik droeg, maar ik wist dat hij daar niet naar zou luisteren. ‘Mila, zei hij opeens zacht, wijs je olijfboomgaard eens aan, wijs je droom aan….’
Ik haalde adem en wees de plek aan waar ik mijn droom voor me zag. Ik zag dat Sebastiaan verschillende foto’s maakte.

‘Dankje. Dankjewel voor alles.’ Sebastiaan liep naar me toe, hielp me overeind. Gaf me een kus op mijn mond en verdween.
Ik riep hem nog na: ‘stuur jij mij die foto’s ook op?’
Hij zwaaide en riep terug: ‘als de tijd daar is…..’

fivefinger

verleiding op afstand

sterren

Dinsdag.
Een avond waarin ik mijzelf verloor in de ogen van Chris. Alles klopte, behalve dan dat we niet bij elkaar waren. Even leken we dat helemaal vergeten te zijn. Mijn hart klopte voor twee en fluisterend vertelde ik hem dat het leek alsof ik hem kon voelen. Zijn hand in de mijne. Zijn lippen leken mijn mond gevonden te hebben. Ik zag dat Chris het warm kreeg of was het mijn eigen lichaam dat vlam gevat had?
Toen Chris even een glas water ging halen, heb ik mezelf in het Skype scherm bekeken, was ik wel verleidelijk genoeg? Ik liet mijn nachthemdje wat van mijn schouder zakken..
Chris kwam terug zijn slaapkamer op en ik heb hem uitgedaagd. ‘Ga jij altijd met je spijkerbroek aan in bed liggen?’ Hij nam de uitdaging aan en maakte de riem van zijn broek los…
Ik hield mijn adem in. Het beeld haperde en ik geloof dat zijn ipad even om viel maar zag opeens Chris staan in zijn strakke boxer. Onwennig. Maar zijn ogen glinsterden. Nu jij, zei hij.
Helaas, grapte ik, ik heb mijn nachthemd toch al aan, zie je wel?
‘Nou, die kan ook gewoon uit hoor’…zijn stem klonk opeens anders. Ik voelde mijn hart nog sneller kloppen. Ik schoof de bandjes van mijn nachthemdje nog wat meer omlaag. ‘En nu liggen jij’, zei ik. Ik weet niet meer wie boven lag en wie onder maar we hebben elkaar intens lang aangekeken. En het was dat moment waarop ik brak. Ik probeerde mijn tranen nog te verstoppen. Ik was toch de verleidelijk vrouw hier en niet de onzekere troela die meteen in tranen uitbarst.
Waarom die tranen vielen? Chris was zo dichtbij. Zo intens dichtbij. Maar er zat een wereld tussen ons.

Hij veegde mijn tranen weg door de sterren te laten zien uit zijn slaapkamerraam. Even rust. Even ontsnappen aan dat intense moment.

De dag erna voelde ik me heerlijk. We hadden samen een intieme avond gehad, mooier kon niet. Gepraat, gelachen, gehuild en genoten.
Het voelde dan ook als een slag in mijn gezicht toen Chris me twee dagen later niet mee naar boven nam. De afstand lijkt groter dan ooit.

Ik neem je mee naar bed

liefde op afstand

‘Ik neem je mee naar bed….’

Dat zei hij. We hadden een uur gezellig met elkaar zitten skypen. Hij liet me zijn woonkamer zien, de Grand Tour. Ik schonk een glaasje wijn in, hij ook en we hebben geproost op het leven en onze zoen van toen.
Die zoen van toen komt steeds vaker voorbij in onze gesprekken. We halen die kus van vroeger naar het heden, naar de toekomst. Hoe zou het zijn om…? Hoe zou het voelen als we…..?

Opeens begon hij te gapen. ‘Het is al laat. Ik neem je mee naar bed…’ Het klonk als de normaalste zaak van de wereld. Mijn hart sloeg een paar slagen over. En volgens mij verschoot ik ook van kleur. Ik ben opgestaan en heb de ipad mee naar boven genomen precies zoals hij dat deed. Fluisterend vertelde hij dat de trap kraakte.
‘Nu leg ik je even neer op bed, want ik ga mijn tandenpoetsen…’
Ik keek vertwijfelt om me heen. Ik heb snel mijn nachthemd aangetrokken en ben in bed gedoken. Ipad in de gaten houdend. Ik zocht een juiste houding voor mijn ipad en voor mezelf.

‘Aha, daar ben je….je ligt er al in, zie ik’, zei hij.
Ik knikte. Ik zag dat hij zijn T-shirt uit had maar meer dan dat zag ik niet. Tjezus, ik voelde me net een voyeur.
Snel ging het gesprek weer verder, over van alles en nog wat. Ik maakte het mezelf gemakkelijk en ging op mijn zij liggen, mijn hoofd op het kussen en staarde zo in de ogen van Chris.
Nu was het Chris die stil viel. ‘Wat ben je mooi. Wat ben je dichtbij…kon ik je nu maar aanraken….’
De spanning was opeens voelbaar. Een heerlijke prikkelende spanning, heerlijk pijnlijk. Met mijn vinger raakte ik de contouren van zijn gezicht aan, zijn wangen, zijn lippen…en ik vertelde dat ik hem bijna kon voelen.
Ik zag dat Chris een andere houding zocht, het beeld viel even weg. ‘Ga eens op je rug liggen’, hoorde ik hem zeggen. Ik lag op mijn rug, mijn armen in de lucht om zo naar de ipad te kijken en daar staarde ik recht in de ogen van Chris. Ik hapte naar adem. Chris ook. Het was alsof hij bovenop me lag, boven me hing, alsof zijn lippen de mijne bijna konden raken. We hebben elkaar minutenlang aangekeken, intens. Verlangend.
‘Mila…..’
Stttt, zei ik. Laten we gaan slapen. Ik hou je vast vannacht.

Beschuldiging

suikerGeweldig. Heb ik weer!

Vandaag stond er een briesende buurvrouw aan mijn deur. Of ik haar man met rust wilde laten. Geen idee waar die vrouw het over had. Ik heb haar gevraagd om binnen te komen en rustig haar verhaal te doen. Dat wilde ze niet. Ze had haar zegje gedaan en verdween stampvoetend mijn erf af.

Ik heb echt mijn hoofd gebroken over wat ik gedaan zou kunnen hebben met haar man. Gisteren had hij aan de deur gestaan met een of ander verhaal over de suiker die op was. Ik heb hem lachend aangekeken en gezegd: dat is wel een hele oude smoes. Ik heb hem een pak suiker gegeven en nog een halve cake die ik gebakken had om aan zijn vrouw te geven. Hij had eigenlijk niks te vertellen dus heb ik hem meteen het huis weer uitgewerkt. Misschien zat mijn opmerking over die smoes er niet zo heel veel naast dus. Ik ga me er niet mee bemoeien en zeker niet druk om maken. Dat zou ik een paar jaar geleden gedaan hebben, nu niet meer. Ieder is verantwoordelijk voor zijn eigen leven, toch?

Ik moet nu terugdenken aan een van mijn oude zaken. Een man van middelbare leeftijd was als cliënt aan me toegewezen. Hij werkte in een tehuis voor moeilijk opvoedbare kinderen. Geen school zoals waar Chris werkt, maar een begeleid wonen traject. Twee meiden die een tijd lang in dat tehuis hadden gewoond totdat ze 18 waren, kwamen elkaar een paar jaar later ergens tegen. Het leek ze wel lollig om een van de begeleiders eens een hak te zetten, gewoon als lolletje. Ze verzonnen het verhaal dat de man, Harry, af en toe aan hen zat. Wat begon als een lolletje werd een serieuze zaak. Harry werd meteen op non-actief gezet, de directie van het tehuis kon niet anders. Ze hadden geen zin in gedoe. Ik hoefde Harry alleen maar in zijn ogen te kijken om te zien dat hij werkelijk onschuldig was. Naast het zorgvuldige traject ik met Harry doorliep, luisterde ik  vooral als mens naar de pijn die Harry voelde door de hele valse beschuldiging. Mila, zei hij tegen mij, het lijkt wel alsof er een rem op mijn leven is gezet. Alsof mijn doen en laten voor altijd door een vergrootglas bekeken zal worden. 

Ik heb het verhaal van de twee jonge vrouwen volledig uit elkaar gehaald en uiteindelijk gaven ze toe het verhaal verzonnen te hebben. Het was een zwaar gevecht geweest met alleen maar verliezers. Harry kreeg zijn baan terug, echter in een geheel andere functie, hij zou nooit meer 1 op 1 contact hebben met de kinderen. Daar had hij overigens zelf ook op aangedrongen. Nooit, maar dan ook nooit wilde hij ooit nog terug in deze afschuwelijke situatie terugkeren. 

Ik  was erg aangedaan door het verdriet van Harry, hij was echt in zijn eer en trots gekrenkt. Zijn passie voor zijn werk vervlogen. Gelukkig wist ik op een bepaalde manier tot Harry door te dringen, hem moed in te spreken om door te gaan met zijn leven en te blijven vechten om zijn vroegere twinkeling in zijn ogen weer terug te krijgen. Harry verdiepte zich in de wereld van valse beschuldigingen bij seksuele intimidatie. Hij begon aan te tonen dat hoe goed het was om veel oog te hebben voor seksueel wangedrag het ook een keerzijde had. Door middel van lezingen liet hij horen dat een aanklacht wegens seksuele intimidatie een vlijmscherp wapen kan zijn. Een wapen dat nieuwe slachtsoffers maakt, namelijk diegenen die getroffen worden door een valse aanklacht, zoals ook hij zelf had meegemaakt. Harry probeerde met zijn lezingen over dit onderwerp uit de taboe sfeer te breken en er aandacht voor te vragen. Maar Harry deed meer, hij steeg daarbij boven zichzelf uit. Nadat de aanklacht tegen hem was ingetrokken heeft hij de twee dames een brief geschreven. Niet als een man met wrok, maar als een man met een diep inlevingsvermogen in de ander. De aanklacht van de twee jonge meiden had Harry duidelijk gemaakt dat die twee er nog lang niet waren, dat ze misschien zelf nog wel meer problemen hadden dan hij zelf. Deze jong volwassenen waren zeker nog niet rijp om vol aan de maatschappij deel te nemen, ze konden de gevolgen van hun daad niet eens overzien. Harry besefte ook dat het ging zin had om zijn kant van het verhaal aan de dames te vertellen, ze zouden het niet begrijpen. Harry richtte een lotgenoten groep op en het hielp hem terug het zadel in. Harry liet het in zijn lezingen niet na om mij meer dan eens te bedanken. Hij schreef me een tijd terug een brief met de woorden: Je hebt mij uit mijn slachtofferrol gehaald en wapens gegeven om mijn leven weer op te pakken. Het krachtigste wapen ooit: het geloof in mijn eigen goedheid.

Kortom, mocht de buurman nog eens suiker nodig hebben, dan zet ik er meteen wat koffie bij.