Dansen op de vulkaan

Soms is er zoveel gaande in mijn gevoelsleven dat ik het niet kwijt kan op papier. Dan weet ik zelf niet waar ik moet beginnen. Geen rode draad te bekennen, alleen gevoel.

Vorige week stond Sebastiaan voor de deur. Zonder aankondiging. Een man vol verrassingen. Maar aan de andere kant past zo’n spontane overval ook echt bij hem.

Hoor mij. Alsof we elkaar al jaren kennen. We schrijven elkaar veel berichtjes en ik betrap me erop dat ik steeds vaker de dag begin en afsluit met een berichtje aan hem. Ik ben echt wel iets gewend, maar toen Sebastiaan daar breed lachend voor de deur stond en zei: ‘trek iets moois aan, dan gaan we dansen…’ werden mijn ogen groot als schoteltjes en kreeg ik vast een kleur. Hij grinnikte en zei: ik citeer alleen de Dijk maar hoor. Don’t worry. Ik voelde me toen helemaal een oen, trouwens. Hij vertelde dat hij naar Nice ging en dat hij het idee had dat ik wel wat “stad” kon gebruiken. Vijf minuten gaf hij me om mijn tuinbroek en laarzen te verruilen voor iets anders. Ik heb even voor de kast gestaan en heb me toen in de spiegel bekeken. Ik ging het gewoon doen. Hij wilde iets moois, nou, dan zou hij het krijgen. En ja, ik had inderdaad gewoon wat Stad nodig. Wel meer dan dat.

Sebastiaan stond buiten te wachten en nu werden zijn ogen groot toen ik de deur uitstapte. Hij floot even tussen zijn tanden. Mooie jurk. Ik had alles weer onder controle. Hij nam me galant bij zijn arm en we liepen naar zijn auto. De portier werd voor me opengehouden en ik nam plaats. In mijn hoofd was het alles behalve rustig.

Nice was geweldig. Sebastiaan was geweldiger. Hij was grappig, charmant, vleiend en volgens mij kon ik op dat moment niemand ter wereld bedenken wie knapper was dan hij. De wijn steeg ook iets te snel naar mijn hoofd, moet ik eerlijk bekennen. Hij nam me mee naar zijn lievelingsrestaurant waar hij zelfs al gereserveerd had. We hadden een leuk gesprek over van alles en nog wat. Opeens nam hij mijn hand, wreef erover met mijn duim. Ik voelde me week en warm worden. Ik wilde wegkijken want ik voelde me alles behalve op mijn gemak. Maar zijn ogen trokken aan me. Ik luisterde naar zijn woorden en voelde de tranen over mijn wangen rollen. Hij had met zijn ene hand nog steeds mijn hand vast en met zijn andere hand veegde hij mijn tranen weg. ‘Het spijt mij ook, Mila’, zei hij. ‘Maar misschien is het maar beter zo.’

Sebastiaan zijn vrouw had aangegeven het niet meer te trekken in Frankrijk. Ze wilde terug. Vooral nu haar jongste zusje zwanger was. Haar eigen onvervulde kinderwens speelde haar parten. Sebastiaan wist dat hij zijn vrouw niet kon overhalen om te blijven en er zat niks anders op om te vertrekken, terug naar Nederland. Ik kon alleen maar zeggen dat ik het begreep. Mijn stem was dichtgeknepen. Tranen om een man die ik nog maar net had ontmoet. Maar het voelde zo vertrouwd. Hij voelde als rots in de branding. Als iemand die eenzaamheid verdreef met zijn grapjes en zijn verhalen. Iemand waarbij ik gewoon mezelf kon zijn.

Zwijgend liepen we terug naar de auto. De sterren fonkelden. De perfecte avond. Even trok Sebastiaan mij tegen zich aan. Ik voelde zijn hart tekeer gaan. Hij opende zijn mond en ik legde mijn vinger op zijn lippen. Ik wilde voorkomen dat dit moment verbroken werd. Dat er dingen uitgesproken moesten worden. We reden terug naar huis, ieder verzonken in gedachten. Een week later zou hij vertrekken. Alles op stel en sprong.

Hij stopte de auto netjes voor de deur. Ik zag dat Laurie voor het raam stond te kijken. Sebastiaan had het ook gezien. Hij hielp me uitstappen en gaf me een zoen op mijn wang. Hij sprak me toe in het Frans, snel en bijna niet te verstaan. Ik draaide me om en liep naar binnen. Hopelijk zou Laurie niet te veel vragen stellen. Laurie kijkt me doordringend aan en geeft me een knuffel. ‘hoop dat je iets voor me hebt meegebracht uit Nice, mam..’. Ik zie vanuit mijn ooghoeken Lucien zijn studeerkamer in verdwijnen.

En vandaag is het maandag. Nog een paar dagen en dan zou Sebastiaan vertrokken zijn. Morgen is het dinsdag. Zou ik morgen weer iets van Chris horen? Al een paar dagen staat zijn whatsapp status op Niet Storen. Of Facebook is hij nergens te bekennen geweest. En dat terwijl ik hem zo nodig had. Maar steeds meer vraag ik me af of ik teveel een herinnering achterna ren. Ik stuur Chris een berichtje met de simpele vraag: ‘are we still on the same page? x Mila.’ Weer voel ik me dwaas. Zou die x voor Chris überhaupt nog wat betekenen?

Ik zit buiten op de veranda en kijk naar mijn olijfboomgaard. Nog niet af. En toch gaat me dat lukken. Het slaapkamerraam van Laurie staat open en ik hoor dat ze een liedje draait. Dansen op de vulkaan.

Lief, trek iets moois aan
Dan gaan we
Dansen dansen dansen
Dansen op de vulkaan
Straks is het verboden
Of te laat om nog te gaan
Lief, trek iets moois aan
Want we gaan
Dansen dansen dansen
Dansen op de vulkaan
Dansen dansen dansen
Dansen dansen dansen
Dansen dansen dansen
Dansen op de vulkaan
Kom mee lief…

 

dansen op de vulkaan

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s