Woorden

Mooi.

Dinsdagen

Waar jij begint
Daar eindig ik

Waar ik aarzel
Ben jij impulsief

Waar ik twijfel
Ben jij de rots

Waar ik niet voel
Ben jij sensitief

Mila
Ik wil je vangen
Vangen in woorden
Woorden die nog niet bestaan

De woorden die jij gevonden zou hebben
Vind ik niet
Maar Mila
ik heb je lief

ik-heb-je-lief

Gedicht geschreven voor de gedichtenwedstrijd Herkenning door Pieter Oosterhoff

View original post

Advertisements

“Waar ben je?”

“Waar ben je?”

Een spiegeling op het water, een brandend glas hou ik erboven
Een symbool van water en vuur, er ontstonden teveel kloven
Werd je maar eens wakker, kon ik je maar eens besprenkelen met water en vuren
Ik wil dat je me ziet staan, ik wil je enkel liefde sturen

Ik ben moe, ik kan niet hemel en aarde blijven bewegen
We leven nu langs elkaar, hopelijk komen onze harten elkaar weer tegen
Wat er ooit was, ik hoop dat het weer zal gaan groeien
Waar onze harten elkaar kwijt zijn, weer in elkaar zullen vloeien

Samen zijn we één, maar elk een individueel hart
Laat ze samen komen, geef ons een nieuwe start
Jij, jij vulde mij op waar het bij mij aan ontbrak
Tot het er niet meer was en het als een dolk in mijn lichaam stak

Ik wil tijd met jou doorbrengen, het liefste tot diep in de nacht
Ik voel diep van binnen dat de toekomst ons ooit weer toelacht
Ik heb jou gevonden, ik hoop dat jij me zal vinden
Dat het ons opnieuw, voor ons gevoel in het echt zal verbinden

Gedicht geschreven door Nicole van Geenen, winnares van de gedichtenwedstrijd met het thema Herkenning.

Jackpot

Vanuit mijn beroep heb ik alles op het gebied van echtscheiding wel gezien. “The sleeze and the dirt”, nog erger dan dat, maar ook mensen die met tranen in hun ogen en hand in hand weer naar buiten liepen.
Wat een pijn mensen elkaar aan doen in een huwelijk, van ontrouw tot desinteresse in de ander. Uit elkaar groeien, elkaar kwijt raken. Huwelijken die na een jaar al op de klippen liepen tot relaties die na 48 jaar huwelijk eindigden.Vanuit mijn achtergrond ben ik hard geworden en heb ooit zelfs de stelling opgeworpen ( tijdens een jaarlijkse meidenavond) dat elke man te verleiden is tot vreemdgaan. Een vrouw wellicht ook, maar die stelling konden wij als dames natuurlijk niet testen, behalve dan uit verhalen van een aantal ervaringsdeskundigen onder ons. Maar dan nog was het idee dat vrouwen niet verleid worden, op de manier zoals mannen zich dat laten gebeuren.

Een vrouw win je. Een man verleid je.

Misschien alleen een semantisch verschil, geen idee.

Waar ik naar toe wil met dit verhaal?

Ik ben een onverleidbare man tegengekomen. Niet dat ik enige poging gedaan heb om hem te verleiden. We kwamen elkaar weer tegen, na jaren van vriendschap. Ooit was hij enorm verliefd op me, zo vertelde hij mij. Ik herinner met dat ook nog wel. Hij was de perfecte beste vriend. Lief, aardig, grappig en nooit opdringerig. Hij was het bewijs dat vriendschap tussen meiden en jongens gewoon kon zonder dat er verliefdheid bij moest komen.

Ik heb er wel eens wakker van gelegen, waarom voelde ik geen honderdduizend vlinders voor deze jongen? Objectief bekeken was hij alles waarin een vriendje/partner zou moeten voldoen. Waarom is het niks geworden en koos ik voor de veel minder leuke jongens? Ik denk dat hij gewoon echt mijn beste maatje was en dat je op je beste maatje gewoon niet verliefd hoort te worden.
Voordat we naar Frankrijk gingen, zag ik hem opeens terug. Op een school reünie. Foto’s van zijn mooie gezin in zijn binnenzak. Ik keek erna, keek naar hem en voelde een onherkenbaar gevoel door mijn lichaam gaan. Alsof er net een enorme push was gegeven aan een ouderwetse flipperkast en de bal alle kanten op vloog om uiteindelijk door het gat te vallen zonder dat de flippers de bal tegen hadden kunnen houden. Het moment dat ik me realiseerde dat wanneer het vroeger anders was gelopen, het misschien wel hele andere foto’s waren geweest daar in zijn binnenzak. En aan de andere kant voelde ik blijheid, trots, en nog veel meer mooie dingen voor hem en zijn familie.
Ons gesprek was niet meer te stoppen, de reünie wel. We spraken af om elkaar weer eens te ontmoeten, om bij te praten. Om weer vrienden te worden. Wat nogal stom klinkt, want het leek wel alsof die vriendschap nooit was weggeweest.

We hebben via Facebook en mail contact gehouden en ik geef toe dat ik wat heb lopen hengelen naar zijn gevoelens voor mij. Of die er überhaupt nog waren. Misschien was ik wel meer op zoek en aan het hengelen naar mijn eigen gevoelens. Want wat was het leuk om hem weer te zien en wat overviel mij het gemiste kans gevoel.
Daarnaast zal er een stemmetje in mijn hoofd dat zei: geen enkele man wil alleen maar vrienden zijn.

Ik ben er nu achter dat hij dat wel wil: alleen vrienden zijn. En ja, hij gaf toe meteen te snappen waarom hij toen verliefd op me was. Hij vertelde er ook bij dat zijn vrouw zich enigszins zorgen maakte over onze afspraak elkaar weer te ontmoeten.
Die ontmoeting was fijn. Goed. Hij gaf aan vriendschap te willen want dat was iets wat hij miste in zijn leven. Praten met mij haf hem een goed gevoel. Hij zei ook dat hij het nooit zou toelaten verliefd op me te worden. Ooit had hij zijn vrouw trouw beloofd en daar stond hij toen voor en nu nog steeds.
Ik pinkte een traantje weg, weer ging die flipperkastbal tekeer. Maar dit keer raakte de bal de jackpot. Ik had mijn beste vriend terug!

Klik

Of het klikt tussen mensen wordt meestal in de eerste seconden van een ontmoeting bepaald. Is er chemie of niet? Vonkt het of vonkt het niet. (van afkeer of van aantrekkingskracht). Om chemie nog even nader te verklaren heb ik even Google zijn werk laten doen: http://www.goeievraag.nl/vraag/persoon-gezondheid/seksualiteit/chemie-eigelijk-tussen-twee-mensen.47191 (blij om te zien dat Google mijn vraag ook best goed vond)

Waarom ik mij dit afvraag? Een buurvrouw (single en een tikkeltje wereldvreemd) hier in Frankrijk heeft me met handen en voeten proberen uit te leggen wat haar dit weekend is overkomen. Ze moest duidelijk haar verhaal kwijt en ik was een gewillig slachtoffer. Bovendien begeef ik me niet onder haar sociale contacten dus kans op roddelen is klein. Ter aanvulling, deze buurvrouw heb ik een paar maanden terug ooit twitter-les gegeven, dat u dit even meeneemt in dit verhaal. Deze buurvrouw heeft namelijk een eigen bedrijfje in sieraden en wilde iets meer exposure van haar spulletjes.

Ze heeft afgelopen weekend een man ontmoet. Via twitter. En is nu helemaal hoteldebotel van haar padje af. Überhaupt over het feit dat ze “iemand heeft ontmoet” en dat ze die persoon eigenlijk niet kent, maar dat het toch zo vertrouwd al lijkt. Haar wangen kregen een blosje toen ze me vertelde dat hij haar mooi vond. (ter aanvulling, haar twitter ava is een foto die ik een tijdje terug van haar nam, ze keek op een bepaalde manier voor zich uit, dat ik die foto wel moest nemen).

“Het klikt dus tussen jullie”, was mijn samenvatting van haar verhaal.”Mooi, geniet ervan.” Een beetje hopeloos gooide ze haar handen in de lucht. Haar ogen zochten naar de mijne, kon ik haar niet nog een lesje geven?

Ik heb haar een knipoog gegeven. Nee, van twitter en van klikjes weet ik niks af. Ben ik blij dat ik voor haar geen Facebook profiel heb aangemaakt. Maar eigenlijk denk ik het volgende: ze wilde haar sieraden via het internet verkopen, misschien heeft zij zelf nu wel goud gevonden.

chemie

p.s. ik moet haar twitter bio toch eens even checken, want heb het idee dat ze met haar one-liner meer verkoopt dan alleen sieraden.