Bellen blazen

Afgelopen dinsdag las ik je blog, Chris. Over zeepbellen die uit elkaar spatten. Over donkere wolken die voor de zon schuiven en dat terwijl jij op ons bankje zat.

Ik heb een heel ander beeld voor ogen. Ik roep het beeld op van mijn kinderen, jaren terug. Toen ze buiten speelden en genoten van de bellen die ze bliezen. Van de kleurtjes die in elke bel zichtbaar werden. Wat konden ze lachen wanneer ze met hun vingers in de bel prikten en deze uit elkaar spatte. Ze bleven blazen en de bellen bleven komen.

Die avond lagen we met z’n allen in het bed van Laurie. Laurie is diegene met de diepe vragen en altijd zoekende naar nog diepere antwoorden. ‘Mama, zou jij niet in zo’n bellen-blaas-bal willen zitten?’ Ik moest er even over nadenken. ‘Weet ik niet, Laurie, het zweven lijkt me leuk en ook om alle kleurtjes om me heen te zien. Maar wat als jij mij dan stuk prikt, dan ben ik toch weg?’  Ze keek me een beetje bedenkelijk aan. ‘Nee, mama, dan blaas ik weer een nieuwe bel en dan zit jij daar weer in. Jij bent mijn mama en die gaat nooit weg.’

Ik knuffelde Laurie. ‘Vooruit, ik wil wel zo’n mooie bellen-blaas-bel zijn! Dan dans ik in de wind en warm mij aan de zon….’

Bellen-blaas-bal

Bellen-blaas-bal

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s