Fabienne de Vries leest voor uit Brief aan Mila

Advertisements

I send a message to you

I send a message to you
I close my eyes and hope it gets through
It’s in the language of love
It’s in your touch, bearing ’em all
I wonder if you hear me tonight
Sometimes you’re so far away
I wanna have you near me tonight
Do you belong to me
Who loves you, who you’re gonn’ hold on to
Who loves you, what’s you gonna do about it
Who loves you, who you’re gonn’ hold on to
Who loves you, what’s you gonna do about it now
So tired I can’t fall asleep
I close my eyes and breathe in the heat
I’ve got this passion for you
Like desperation out of the blue
I wonder if you hear me tonight
Sometimes you’re so far away
I wanna have you near me tonight
Do you belong to me
Who loves you, who you’re gonn’ hold on to
Who loves you, what’s you gonna do about it
Who loves you, who you’re gonn’ hold on to
Who loves you, what’s you gonna do about it now

Intens Verdriet

Lieve Chris,

Zoals altijd op dinsdag heb ik uitgekeken naar je blog. Vaak zijn de blogs de enige tekenen van leven die ik van je opvang. En ja, je stuurt me af en toe een sms-je om te laten weten dat je aan me denkt. Ik stuur je er dan 12 terug. Je lacht erom. Ik laat je weten dat het lijkt alsof het eeuwen geleden was dat ik je zag op Skype. Je zei dat onze tijdsbeleving van elkaar verschilt. Voelt voor mij een week geleden als een eeuw, voor jou is dat blijkbaar anders. Jouw leven rolt gewoon door met je dagelijkse dingen. Af en toe is er plek en ruimte voor mij. Mijn leven is ook vol met dagelijkse dingen, maar er is altijd tijd voor jou.

Je hebt me een brief geschreven. Over je intense verlangen naar mij. Maar ik lees vooral ook je twijfels over mij. Dat doet mij weer verdriet. Ik speel geen spel. Ik ben er niet op uit om je te verleiden. Maar ik ga je ook niet ontkennen. Althans, mijn gevoel voor jou ga ik niet wegstoppen. Een gevoel waar ik nog niet over uit ben, een gevoel dat ik wil volgen. Zien waar het ons brengt. Bij een diepe vriendschap? Of blijft het bij die herinnering aan die ene kus? En ja, ik ben benieuwd hoe het zou zijn om je weer te zien. Jij ook geef je steeds aan. Maar wanneer is het tijd om het verlangen om elkaar te zien om te zetten in daden?

 

De deur op slot

Soms wil ik de deur op slot doen. De gordijnen dicht. En diep wegkruipen onder mijn dekbed. Soms dan is de wereld gek geworden. Ik heb een tijdje terug een “vriend” van Facebook afgegooid. Gewoon omdat hij “te dicht” bij kwam. Het was een collega uit mijn advocatentijd en in het begin leek het me leuk om wat meer te weten te komen over hem en zijn gezin. Zijn reacties werden steeds vervelender en opdringeriger, dus heb ik hem vakkundig verwijderd. Nu kreeg ik vandaag allerlei sms-jes van hem binnen….van hetzelfde laken een pak. Heb er niet op gereageerd, maar het zit me niet lekker. Ze zijn platvloers. Gelukkig woon ik ver weg in Frankrijk. Deur op slot. Hopsakee, weg ermee.

Hopelijk krijg ik van Chris weer een leuker berichtje. Eentje met gevoel. Eentje vol vriendschap.

Woorden van Waarde

Lieve Chris,

Met enige verwondering las ik je Dinsdag blog. Ten eerste omdat ik me niet kan voorstellen dat jij je drukt maakt om de woorden van iemand op Facebook. Ik ken jullie relatie natuurlijk niet, maar volgens mij is die niet heel erg diepgaand. Jij blogt, net als ik, voornamelijk voor jezelf. Je kunt er je gevoel in kwijt. Jouw gevoel wat je op deze manier af en toe met me deelt (heerlijk!). Ook vind ik het fijn wanneer ik je af en toe online zie op Facebook en wanneer je reageert op mijn updates. Sporadisch, dat wel. Maar ieder zijn ding, denk ik dan. Dat is het mooie aan sociale media, voor iedereen is er wel een medium wat bij hem of haar past. (Net zoals de een het liefste met een vulpen schrijft en de ander met een dikke ballpoint)

Je blogs zijn kleine cadeautjes aan mij. Ik lees ze met genoegen en zoek naar de momenten in je tekst waarin ik mezelf kan herkennen. Ik geniet van de taferelen die zich afspelen in Huize Velterman. Ik merk dat jij je in je blogs helemaal bloot geeft, nog meer dan dat je in de mailtjes aan mij doet. Ik leer je op die manier weer vanuit een ander perspectief kennen. Ik zelf heb er nog wat moeite mee om heel persoonlijk in een blog te zijn, zal wel door mijn advocaten-achtengrond komen; ik ben er in ieder geval erg voorzichtig mee. Op Facebook ben ik vooral te vinden om op de hoogte te blijven van het leven van mijn vrienden in Nederland. Maar wees eerlijk: met echte vrienden heb je geen Facebook nodig. Die connectie is er ook zonder woorden. Zonder updates. Die bestaat uit gevoel en elkaar aanvoelen.

En Chris, ik vind het heerlijk dat je alleen op dinsdag blogt. Dat maakt mijn dinsdagen altijd heel speciaal.

Dikke kus, Mila!