Je weg door het leven…

Ooit kreeg ik van een goede vriend een boek. Niet zomaar een boek. Een boek met een gave. Tuesday with Morrie.

“Maybe it was a grandparent, or a teacher, or a colleague. Someone older, patient and wise, who understood you when you were young and searching, helped you see the world as a more profound place, gave you sound advice to help you make your way through it.”

Zo’n iemand kende ik. Een persoon die heel dicht bij me stond, maar die me altijd van een afstandje de weg wees.

Ik raakte deze persoon kwijt. We begonnen ieder een eigen leven.

“…and the insights faded, and the world seemed colder. Wouldn’t you like to see that person again, ask the bigger questions that still haunt you, receive wisdom for your busy life today the way you once did when you were younger?

Zou ik de kans grijpen om de vragen te stellen die ik nog altijd bij me draag? Kan hij me weer raad geven over de lessen des leven?

Of moet ik op eigen benen staan?

Advertisements

Openheid van zaken

Hoewel ik een open typje ben, graag mijn gevoelens deel, durf ik ze nog niet allemaal toe te vertrouwen aan mijn blog. Het is toch een beetje een dagboek zonder slot. En sommige dingen zijn zo kwetsbaar, zo intiem, zo van mezelf dat ik ze niet wil delen, Want eenmaal gedeeld zijn ze niet meer van mij alleen.

Leugens

Door een voorval uit het heden ben ik weer eens terug gegleden naar het verleden. Ooit zat er een grote sterke man tegenover me in mijn kantoor. Hij had hulp nodig, juridische bijstand. Ik werd gegrepen door zijn verhaal en ben na het winnen van zijn zaak gegrepen door de moed van de man om door te gaan met zijn leven en zijn nieuwe invulling hiervan. Zijn onmacht en verdriet heeft hij omgezet naar wilskracht en moed.

Een man die zijn hele leven gewerkt had in verschillende opvangcentra voor moeilijk opvoedbare kinderen. Elk kind was voor hum uniek en geen rugzak voor hem te zwaar. Twee jonge meiden die de grote wereld in mochten en niet meer verbonden waren aan hun opvangtehuis gingen de bloemetjes buiten zetten. Ze kwamen elkaar een keer toevallig tegen in de kroeg en ze begonnen hun jaren in de opvang te bespreken. Hun gevangenisstraf zoals ze het toen benoemden. Het leek hun wel lollig om een van hun begeleiders eens een hakje te zetten. Gewoon zomaar. Zoals die dingen soms gaan, het begint als een grapje, een roddeltje en opeens is het een lawine die niet meer te stoppen. Is. Het grapje groeide boven hun hoofden, maar terug durfden ze niet meer. Ze begonnen zelf ook in hun eigen leugen te geloven. Om een lang verhaal kort te maken, ze hadden mijn cliënt beticht van onzedelijk gedrag. Binnen no time stond de man op straat hangende het onderzoek. Zijn trots, eer en alles in die man werd gekrenkt. Als een bloem leek hij verwelkt te zijn. Ik zag dat de man gebroken was. Ik zag een man die onschuldig was. Uiteindelijk is de waarheid boven tafel gekomen. Mijn cliënt gaf aan dat hij er gelukkig mee was maar dat zijn leven nu altijd onder een vergrootglas leek te hangen. Ik heb hem aangekeken en gezegd dat hij zijn angst en verdriet ook om zou kunnen zetten in kracht. Kracht om verder te gaan met waar hij goed in is. We hebben een aantal diepe gesprekken gevoerd en de man is boven zichzelf uitgestegen. Niet alleen wist hij de slachtofferrol te komen, hij kon ook de meiden bekijken als jonge mensen met een rugzakje, nog niet klaar voor de buitenwereld. Hij heeft ze vergeven. De meiden waren zich er niet eens van bewust hoeveel leed ze veroorzaakt hadden. Hun inlevingsvermogen liet te wensen over. En dat wist hij. Hij kon het ze niet kwalijk nemen. Waar hij wel tegen is gaan vechten is het rechtssysteem. In Nederland werkt het zo dat iedereen onschuldig is totdat het tegendeel bewezen is. In het geval van ongewenste seksuele intimiteiten werkt het echter andersom. In de meeste gevallen werkt dit in het voordeel van de slachtoffers. Maar niet in gevallen van valse aantijgingen. Hij heeft het thema van valse beschuldigingen op de politieke agenda weten te krijgen. Daarnaast heeft hij een vereniging opgericht voor lotgenoten, een praatgroep om weer grip op je leven en omgeving te krijgen na een valse aanklacht. Nu nog spreekt hij op allerlei bijeenkomsten en deelt hij zijn verhaal. Met verve. Met gevoel.

Nu nog krijg ik wel eens een emailtje. Een bedankje dat ik hem niet als een zaak heb gezien maar als een man die onschuldig was.

Vrouwe Justitia laat van zich horen

Een siddering gaat door advocatenland

Eigenlijk hoef ik hier niet zo weloverwogen over te doen. Ik heb mijn ambt al tijden terug beëindigd. Mijn woorden hoeven niet meer op een weegschaal. Uit het tableau gezet worden, een schorsing voor het leven, is natuurlijk niet mals. Setting the example, denk ik. De hele procesgang er om heen; houding, opstelling, bravoure, circus, blufpoker, etc dat maakt het voor het imago van de advocatuur natuurlijk niet beter op.

De ene werkt het mediacircus voor je, de andere keer tegen je. Het zal de boekenverkoop van het boek van Bram vast veel goeds gaan doen.

Wat voor mij evident is uit dit verhaal dat je als cliënt wel degelijk het recht aan je kant kunt hebben. Dat pleit weer voor de advocatuur: ze hebben zichzelf nu eens stevig beet genomen. Vraag me wel af of de pracht, de praal, allure er nu niet een beetje vanaf gaat. De schimmigheid is met de val van Bram er nu ook een beetje ontrafelt.

Voor mij was en ik Recht de vrouw met de weegschaal. Niet de man met de scherpe tong.

Kronkeltjes

Vandaag heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben de straatjes gaan verkennen. Elke kronkelweggetje, elk zijstraatje….achter elke bocht ben ik stil blijven staan. Nagedacht welke weg ik in zou slaan. Links of rechts? Waar basseer je die keuze op?mwaarom kies je voor dat weggetje links? Door geuren, kleuren, onderbuikgevoel?

Zo gaat dat momenteel in mijn leventje ook. Levenspaden. Van gevoel en van verstand. Ratio en hart. Laat ze het maar even uitvechten. Ik hoor het wel als de route duidelijk is.